هم بازی   

تکه تکه ات کردم

بمیری ، مال من باشی

پاشیدمت روی گور

هزار هزار شاخه ، ترد سبز دست من باشی

                        

                     

                             

حرف بزنی از تاک                          

بزنی از سایه

حرف از دیر

بگویی از شراب، انتظار ، چه اندازه کهنه مستم ، تازه مجنونی                         

                              

چشمت که پاشید ،  نشست گرد کدام حبه

شیره اش ، چه اندازه تلخ

نگاه نگاه نگاه

که تنها دید مرا  (نه نشد )

که دید تنها مرا ( باز هم نشد )

جراتم کو ؟ بگویم

 «تنها نگاهی بود  ، دید مرا »

دید و یادش آمد شعر

گفت و صدای حرفش

 بعد وعده دراز - فردا هیچوقت –

                          

                            

                              

                                  

حالا

 حالا

که پاشیده ای

گرمی، تکه تکه ای، همیشه ای، امروزی، از منی ، خود منی

بیزارم از خاک ، از خاک 

که انگور تو را بغل کرده

                         

                              

                            

هر روز ، امروز              

پا می کوبم روی خط

گور

جمعه می رقصم ، آغوش  صفحه

خیر می کنم هوای قصه

قصه ی خاک  ،  که نم چشم تو سبز کرده

     

بر گردانید به من

 که می خوانید ، فاتحه ی حرف

سکوت، انگشت و گردن سردش

شما

شما

که مزه ی  خاک بازی او نمی دهید

               

                     

 جمعه ۱۷ آذر ۸۵- نسخه اول

لینک
۱۳۸٥/٩/۱٧ - ثا.بتی